در نخستین روز از یک دوران جدید، تمامی نگاه‌ها پیش از آغاز مسابقه به نیکو پاز دوخته شده بود. لیونل اسکالونی 48 ساله پس از پایان جام جهانی و در نخستین بازی پس از خداحافظی مسی که سه‌شنبه آینده در زمین مسابقه با هواداران وداع خواهد کرد، پیراهن ثابت را به این هافبک تهاجمی کومو سپرد و او نیز همچون یک ستاره واقعی پاسخ اعتماد سرمربی را داد. او تا زمانی که در زمین حضور داشت، با یک گل بی‌نظیر و یک پاس گل روی ضربات ایستگاهی درخشش کرد.
آرژانتین بهترین نمایش خود را در کوردوبا به اجرا گذاشت. این تیم با پرسینگ از جلو همچون یک ماشین گلزنی عمل کرد که هیچ فرصتی به بولیوی نداد و در ضربات آخر نیز بسیار دقیق بود.
دقیقه 19 در نخستین موقعیت خطرناک، لائوتارو با شوت زمینی و محکمی دروازه ویسکارا را باز کرد.
پاز در پشت محوطه جریمه بسیار فعال ظاهر شد و پاس‌های دقیقی به داخل محوطه فرستاد، اما اوج درخشش او جایی بود که نور درخشش برای بسیاری دیگر خاموش می‌شود. در دقیقه 29 او با یک فرار بی‌نقص پاس پالاسیوس را دریافت کرد و با ضربه‌ای ظریف و دقیق دروازه حریف را گشود.
پس از شروع نیمه دوم، هرچند آرژانتین پس از تلاش فراوان بدون توپ کمی از دور موتور خود کاسته بود، امادر دقیقه 54 پاز بار دیگر با ارسال توپی بی‌نقص به داخل محوطه جریمه و روی سر کوتی زمینه‌ساز گلزنی مدافع اتلتیکو با ضربه سر شد.
پس از این گل، پاز و کوتی به همراه پرستیانی که کم‌فروغ‌تر ظاهر شده بود از زمین مسابقه بیرون رفتند. از آن لحظه به بعد و با وجود تسلط کامل آرژانتین بر بازی، سرعت تهاجمی تیم به اندازه قبل خطرناک نبود و خلق موقعیت‌ها با همان استمرار قبلی تکرار نشد.ماستانتونو با تلاش فراوان شانس خود را امتحان کرد و خولین آلوارز نیز به طور پیگیر به دنبال گلزنی بود، تا اینکه در دقیقه 86 با ورود فلاکو لوپس به زمین، پاداش این پافشاری و تلاش‌ها به دست آمد.